G.I.Joe: Retaliation

         G.I. Joe: Retaliation (G.I. Joe: Misilleme) fragmanından fazlasını vermeyen, ilk filmi sömüren ve üzerine eklemek bir yana, itibarı sıfırlayan o kötü devam filmlerinden.

         İlk filme dönelim öncelikle. 2009 yapımı G.I. Joe: The Rise of Cobra (G.I. Joe: Kobra’nın Yükselişi) bir çok yarı-popüler oyuncuyu bünyesinde barındıran, orta halli bir popcorn sineması örneğiydi. Her birinin kendine ait bir hayran kitlesi olan Joseph Gordon-Levitt, Sienna Miller, Rachel Nichols, Ray Park, Dennis Quaid, Channing Tatum, Jonathan Pryce, Arnold Vosloo, Marlon Wayans ve Brendan Fraser’ı bir arada görmek, filmi izlemek için yeterli sebepti. Vasat senaryoya rağmen, The Mummy, The Mummy Returns ve Van Helsing ile, eğlenceli filmler yapabildiğini ispatlamış olan Stephen Summers’ın varlığı da yanımıza kar kalmıştı.

         Anlaşılan o ki, yukarıda saydığım isimlerin hemen hemen hepsi (yönetmen dahil), ikinci filmin senaryosunu görünce dünyanın öbür ucuna kaçmışlar. Yapımcılar da, kaçamayacak kadar ağır olanlarla ikinci filmi çekmeye karar vermişler.

         İlk film ile tanınmaya başlayan ve muhtemelen anlaşması gereği ikinci filmde bulunmak zorunda kalan Channing Tatum (Duke) filmin on beşinci dakikasında ölerek acısına son veriyor ama bu durum seyircinin zihninde karmaşa yaratıyor. Ana karakterin filmin başında uyduruk bir şekilde ölebileceğine ihtimal vermeyen seyirci, film boyunca Duke’un bir yerlerden çıkmasını bekliyor ama bu beklenti boşa çıkıyor. O zaman da anlıyoruz ki, yapımcıların tek amacı, Tatum’un popülerliği sayesinde insanları kandırarak salonlara çekmek.

         Duke’un ölmesiyle birlikte, asla iyi bir oyuncu olmayacak Dwayne Johnson’ın karakteri Roadblock, rütbesi gereği başrole yükseliyor. Son zamanlarda önüne gelen her filme, muhtemelen senaryoyu okumadan balıklama atlayan Bruce Willis’in de eklenmesiyle felaketin boyutları büyüyor.

         Senaryo zaten yerlerde sürünüyor. Oyuncular bitse de gitsek havasında. Yönetmen koltuğunda oturan Jon M. Chu, ilk büyük projesini eline yüzüne bulaştırıyor. Filmin elinde kalan tek kozu aksiyon sahneleri ve bu sahneler çok kötü çekilmiş. Her bir kare yaratıcılıktan, yetenekten ve eğlendirmekten çok uzak.

         Filmin vizyon tarihi, 3D’ye çevrilme işlemlerinden dolayı yaklaşık bir sene ertelenmişti. Keşke üç beş sene ertelenseydi. Belki bu sürede varlığını unutur ve hiç vizyona sokmazlardı.