Tam yirmi sene önce, Spielberg'in dinazorlarının bende yarattığı heyecanı hatırlıyorum. Vizyona girdiği tarihten bir gece önce televizyonda filmin tanıtım programını gözümü kırpmadan izlemiştim ve heyecandan sabaha kadar uyuyamamıştım. Ertesi gün de Atlas sinemasının yolunu tutmuştum bu eşsiz deneyim için.
Çocuk yaşlardaki en görkemli sinema deneyimlerimden biriydi Jurassic Park. (Diğerleri Batman ve Terminator 2'ydi) Popüler kültüre etkisi müthişti. İnsanlar dinazor türlerinin isimlerini ezberlemiş, dergiler dinazor maketleri dağıtmıştı.
Yirmi sene sonra 3D modifiyesi ile yeniden vizyona giren filmi izlerken müthiş bir nostalji deneyimi yaşadığımı söyleyebilirim. Hammond'ın helikopteri adaya doğru süzülürken ve bir yandan John Williams'ın eşsiz müziği salonda yankılanırken tüylerim diken diken oldu.
Filmin sonunda ise, heyecan yerini hüzüne bıraktı. Spielberg'in artık böyle filmler çekmediği ve içindeki çocuğu on yıl önce toprağa gömdüğü, ayrıca sinemayı direk etkileyen yazarlardan biri olan Michael Crichton'ın artık yaşamadığı gerçeğinin yarattığı bir hüzündü bu.
Spielberg'in zamanında ne büyük bir yönetmen olduğunu yeniden keşfetmek ve nostalji yapmak için kusursuz bir fırsat var karşımızda. Gereksiz 3D desteği biraz eğreti dursa da, bu fırsatı kaçırmayın derim.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder