Yönetmenin filmografisinde, az önce yerden yere vurduğumuz The Fountain'in bir adım üzerinde yer buluyor kendine Noah. Ama tüm bu olumsuz girişe rağmen filmin kötü olduğunu söylemek mümkün değil. Adamın nasıl bir filmografiye sahip olduğunu varın siz düşünün :)
Belirtmem gerekir ki, başrolde filmin konusu var. Doğduğumuz günden beri dini metinlerle olsun, popüler kültür ile (karikatürler özellikle) olsun bilinçaltımıza iyice yerleşmiş bir hikaye var karşımızda. Genel hatlarıyla bu kadar iyi bildiğimiz bir konunun görsel karşılığını ilk kez ve bu kadar görkemli şekilde izlemek, gerçekten insanın tüylerini diken diken ediyor. Yönetmenin diğer filmlerinde olduğu gibi başarıyla kullanılan müzikler, etkiyi iki katına çıkartıyor. Hayvan efektleri biraz sırıtsa ve belgesel havasında dursa da, özellikle Gözcüler ve savaş sahnelerindeki görüntüler oldukça iyi.
Şimdi de oyunculara gözatalım. Russell Crowe'u dönem filmlerinde izlemek ayrı bir keyif. Film boyunca değişen saç tiplerinin hepsi ayrı bir yakışıyor adama. Daha önce bahsettiğim gibi, asıl başrol 'hikaye' olduğu için, Crowe'a çok fazla iş düşmüyor ve O'da gereğini yapıyor. Jennifer Connelly her zaman ki gibi ayarında. Ne eksik ne fazla oynuyor. Oynadığı karakteri en iyi şekilde seyirciye aktaran kişi olarak Ray Winstone sivriliyor oyuncular arasında. En zayıf performans ise Emma Watson'dan geliyor ve görsel olarakta narin yapısıyla döneme pek uyumlu durmuyor.
Sonuç olarak; hikaye odaklı bir film olduğundan dolayı oyunculukların fazla sivrilmediği, bu yüzden ödül gecelerinde sadece teknik anlamda adından bahsettirebilecek bir yapıt Noah. Görsel ve işitsel anlamda başarılı ve etkileyici. 3D özelliğinin boş yere kullanıldığı filmlerden biri olan Noah'ı IMAX'te izlemenizi tavsiye ederim. Zaten bir film IMAX salonlarında vizyona girmişse, başka yerde izlemek günahtır ayıptır.
